Mikrogeophagus

Mikrogeophagus

Het geslacht Mikrogeophagus werd in 1968 opgericht door Axelrod en beschrijft kleine, kleurrijke cichliden uit Zuid-Amerika. De naam komt uit het Grieks: mikros (klein), geo (aarde) en phagein (eten), verwijzend naar hun gewoonte om zand te zeven op zoek naar voedsel.

Verspreiding en habitat

Mikrogeophagus-soorten komen voor in het stroomgebied van de Orinoco en Amazonerivier in Venezuela, Colombia, Brazilië en Bolivia. Ze leven vooral in langzaam stromende of stilstaande wateren zoals beekjes, poelen en overstroomde bosgebieden. De biotopen zijn vaak:

• Zacht, zuur water (pH 4,0–6,5)
• Warm (24–30 °C)
• Rijk aan bladeren, wortels en hout
• Met een zandbodem waarin ze kunnen wroeten

Uiterlijke kenmerken

• Klein formaat: meestal 5–8 cm
• Felgekleurde patronen met blauwe, gele, rode en zwarte accenten
• Ogen vaak met een opvallende iriserende glans
• Geslachtsdimorfie aanwezig: mannetjes zijn meestal groter, hebben verlengde rug- en aarsvinstralen en intensere kleuren

Gedrag

Mikrogeophagus-soorten staan bekend als vreedzaam tot semi-territoriaal, vooral tijdens de kweekperiode. Ze graven niet diep, maar zeven het zand door de kiewen om eetbare deeltjes te filteren. In een goed ingericht aquarium zijn ze nieuwsgierig en interactief.

Soorten binnen het geslacht

Het geslacht kent slechts twee soorten:

• Mikrogeophagus ramirezi – Ramirezi
• Mikrogeophagus altispinosus – Bolivian Ram

Voeding

In het wild eten ze kleine ongewervelden, insectenlarven, wormpjes en plantaardig materiaal. In het aquarium accepteren ze:

• Levende en diepvriesvoeding (artemia, daphnia, muggenlarven)
• Klein korrel- of granulaatvoer
• Vlokvoer

Een gevarieerd dieet bevordert kleur en vitaliteit.

Kweek

Mikrogeophagus is een substraatbroeder. Het paar kiest een vlakke steen, blad of holletje als afzetplaats. Beide ouders bewaken en verzorgen de eieren en jongen. Jonge vissen worden geleid naar veilige zones en krijgen fijn stofvoer of vers uitgekomen artemia.