De kweek van Steatocranus casuarius
Een van de interessante vissen uit het Afrikaanse continent is de “dwergcichlide”, Steatocranus casuarius. De visexperts lijken het niet eens te kunnen worden over een gemeenschappelijke naam voor deze kleine schoonheid. Sterba verwijst er in zijn boek naar als de Blockhead, terwijl Axelrod het in ‘Exotic Tropical Fish’ heeft over de Lionhead. Eerder noemde Dr. Axelrod hem in een ander artikel de African Buffalohead. Zo wordt de vis meestal genoemd door aquarianen in onze omgeving. De naam is afgeleid van de uitgesproken bult op het voorhoofd van het mannetje; deze bult wordt groter naarmate de vis ouder wordt.
De natuurlijke habitat van deze vis is het snelstromende water van de beneden- en middenloop van de Congostroom. Het langwerpige, relatief lage en samengedrukte lichaam identificeert deze vis als een bodemcichlide. De kleur is bruinzwart tot diep olijfgrijs. De ogen zijn iriserend groen. De interessante capriolen van beide geslachten en het vreemde uiterlijk van de mannetjes maken hun grauwe uiterlijk goed.
Ik kreeg de kans om deze kleine reus voor het eerst te zien toen er een zending binnenkwam in een plaatselijke winkel. Aangetrokken door hun uiterlijk kocht ik vijf jongen in de hoop uiteindelijk een broedpaar te krijgen. Naar mijn mening is dit de beste methode, hoewel een beetje duur, om een paar van welke cichlide dan ook te verkrijgen om mee te paaien. Laat de vissen zelf hun partner kiezen en je elimineert veel van de problemen die gepaard gaan met het kweken van cichliden.
Mijn vijf kleine juweeltjes werden mee naar huis genomen en liefdevol in een vers geprepareerde 45 liter aquarium gezet. Het filteren gebeurde met een Douglas Water Polisher. Door de constructie van deze binnenbodemfilter wordt voorkomen dat de jonge visjes naar binnen wordt gezogen en beschadigd raakt. De decoratie van de bak bestond uit bodemgrind en een formatie rotsen aan de achterkant. Fijn Eikenbladvaren en Vallisneria spiralis, die de bewoners kort daarna ontwortelden, maakten de rest van het decor compleet.
De wateromstandigheden waren geen probleem. We gebruikten gewoon het goede oude bronwater van Waterdown dat was opgewarmd tot 27 Celsius. Deze temperatuur werd gehandhaafd met een verwarmingselement, omdat buffelkoppen van warmte houden.
Na ongeveer zes weken ons huis en haard te hebben leeggevreten, werd het duidelijk dat twee van de kleine beestjes zich aan het klaarmaken waren om kuit te schieten. De andere twee vissen (waarvan er één was gestorven) werden verwijderd voor hun eigen bescherming en de geliefden kregen de vrije loop in de bak.
Het leggen van de eieren werd niet waargenomen omdat het paar een netwerk van grotten had gegraven achter de rotsen en de eieren daar werden gelegd. Na verloop van tijd, op hun normale voedertijd, brachten de ouders hun broedsel naar buiten voor hun eerste maaltijd. De jongen namen vanaf het begin diepvriesvoer, waarbij de ouders hielpen door het voedsel voor hen te kauwen. Een ruwe telling toonde 40 of 50 jonge visjes – niet slecht voor een eerste paai.
De ouders zijn uitstekend met de baby’s, ook al hebben de jongen het stadium bereikt waarin ze geen verzorging door volwassenen meer nodig hebben. We verversen regelmatig wekelijks het water met 25% om de stikstofhoudende afvalstoffen tot een minimum te beperken en groei mogelijk te maken.
We zouden zeker niet aarzelen om deze cichlide aan te bevelen aan elke aquariaan; je zult zeker genieten van hun capriolen en paaigedrag.
Auteur: ‘Anonymous’
Eerste publicatie in de nieuwsbrief van de Hamilton and District Aquarium Society, December 2002
Source: Aquarticles (Originele website niet meer online)
Copyright foto’s
Ben Lee – Amiidae.com
